| Ik heb sinds lang weer eens een paar nachten slechter geslapen en ik voel onrust in mijn lijf. Ik besluit op de fiets naar mijn favoriete plek, rivier de Mark, te gaan. In een vertraagd tempo dat aansluit bij hoe ik me voel, loop ik over het pad erlangs. Ik ga zitten langs het water in het zonnetje en zit daar een hele poos. Ik merk dat ik dan geleidelijk aan meer in mijn lijf zak en word me een zwaarte en een druk op mijn schouders en bovenrug gewaar. Ik blijf erbij met mijn aandacht zonder dat ik hoef te weten waar het mee van doen heeft. Ik merk dat het fijn is om me ermee te verbinden en het de tijd te geven. Tijd om uit te ademen wat ik ingeademd heb. Tijd om te verwerken wat ik nog onverwerkt met me meedraag. Tijd om te ontladen wat mij belast. Een proces dat rust en ruimte nodig heeft en aandacht. Ik merk dat er iets in mijn buik in beweging komt. Het voelt als een traag bewegende stroperige massa. Ik volg het met mijn aandacht en blijf er benieuwd en uitnodigend bij. Een gaap, m’n ogen worden vochtig en het begint te tintelen in mijn ledematen. Het gaat weer stromen in mij, net als het water in de Mark. Het brengt rust en verstilling. En ik? Ik hoef het alleen maar te laten gebeuren.  |
Focuspraktijk de Spiegel
